Kunst provoceert

Door gastblogger Guy Tegenbos

Soms is kunst mooi. Soms provoceert ze. Soms beide tegelijk.

In dat opzicht is Stormloop al gelukt.

Het meest provocatief zijn de waterkruiwagens van Willem Boel op de Zuidkant van de Grote Markt.

De kritieken van voorbijgangers en bewoners zijn vaak niet mis.

Gegrinnik, geschimp en gezucht zijn omnipresent.

Is dàt kunst?

Wat betekent dat nu weer?

Blijft die lelijkheid tot 22 mei voor mijn deur staan?

Ze versmossen hier water terwijl het land kreunt onder de droogte.

De kunstenaar, de curator, en Geert Verbist die het werk er absoluut bij wou, provoceren.

Als ze de kans krijgen het uit te leggen, dan luidt het onder meer:

Dat over heel de wereld fonteinen op de markt staan.

Dat het water niet uit de drinkwaterkraan komt, maar opgepompt is uit een put nabij het kanaal.

Dat het kunstwerk een aanklacht is tegen de volledige verharding van de Grote Markt die belet dat water doorsijpelt in de grond.

Dat het een provocerende voorbode is van de ‘vergroening’ en ‘verblauwing’ van de Markt die in aantocht zouden (!) zijn.

Dat het kunstwerk het overgebruik van water aanklaagt door een landbouw die veel te veel inzet op vleesproductie: een onnoemelijk aantal van die kruiwagens water blijkt nodig te zijn om één kilo biefstuk te kweken.

Enzovoort.

De kritiek en het gegrinnik verstommen dan.

De groep die deze uitleg kreeg, gaat – militant geworden – verder naar het volgende kunstwerk.

Degenen die niet luisterden of niets vroegen, blijven geprovoceerd achter en blijven grommen en grinniken.