Heavy metal is ook mijn ding niet

CONCERTBESPREKING ‘Bach in Time’ – Philippe Thuriot – zondag 8 mei

Verleden zondag deed ik wat me het liefst uitkwam. Ik zette mijn huishouden op de kast en begaf me naar de gasthuiskapel in Herentals om iets auditief nieuw te ontdekken.

Als je meer visueel bent ingesteld, is dat een uitdaging.

De setting was alvast verrassend. Men beseft dat je in het juiste tijdperk bent geboren als een gasthuiskapel je verwelkomt met vier blote borsten die pronken op twee frivole zeemeerminnen van de kunstenaar Wim Hermans.

Eén zwom in een sierlijke bocht naar de hemel vanaf het altaar richting hemel, achter Philippe Thuriot, die zich presenteerde.

Ik wist dat dit een uitdaging worden, want ik en klassieke muziek hebben weinig raakvlakken.

Mijn leven gaat snel, zoals dat van de meeste dertigers, veel te snel om van de Bach versnelling te genieten.

Deze buitengewoon getalenteerde mens begon tot mijn mathematische verwondering met ziel, kunde en een meesterlijke motoriek deze accordeon met aan elke kant minstens 50 toetsen een bedreven samenspel van klanken te inspireren door eraan te duwen en trekken.

Met een precisie dat moest de accordeon nooit uitgevonden zijn, hij het wel op een andere manier wel uit iets anders had gekregen.

Want talent, dat zit in de mens zelf in, en wat een zonde als het er niet uitkomt.

Uiteraard volgt er dan voor mij de uitdaging om niet te denken en om te luisteren.

Niet aan mijn gsm, niet aan de wasmanden die thuis liggen te wachten om opgevouwen te worden, niet aan wat ik hier achteraf in godsnaam moet over schrijven.

Het is een uitdaging om gewoon aan niets te denken.

De maestro deed zijn ogen toe terwijl hij speelde en hij zag duidelijk meer dan mij, dus ik volgde zijn voorbeeld.

Ik heb een soortgelijke ervaring gehad een heavy metal concert in de Ancienne Belgique, anno 2013.

Heavy metal is ook mijn ding niet, alvorens ik ook daaraan begon.

Maar mijn opinie veranderde toen ik vier uur lang omringd werd door het meest hels kabaal dat best te vergelijken viel met een onophoudelijk Armageddon.

Daartussen zittend wou eerst mijn instinct vluchten, maar na een uur veranderde mijn afkeer in een soort roes, die ik niet meer ben tegen gekomen, en die ik graag met Philippe en zijn accordeon Bach in Time wou herbeleven.

Ik geef toe, je moet je concentreren om even aan niets te kunnen denken en de essentie van wat een ander kan tot u te laten komen.

Maar eens je de moeite daadwerkelijk doet, is het bewezen dat luisteren naar een nieuwe soort muziek je brein meer diverse facetten aangeeft en dit je als mens verrijkt.

Net zoals een nieuwe taal, een boek, een vakantie, een uitleg of een hallucinerend middel.

Dus ja, het valt moeilijk onder woorden te brengen, het was een trip, die je feitelijk zelf moet maken, voor mij niet Bach in Time, maar naar het kruispunt van nergens en ergens.

Want de momenten dat mijn hoofd werkelijk leeg kunnen worden voor iets nieuws, die zijn zeldzaam en te koesteren.

Bach kende ik van ver. Klassiek is instrumentaal, en we hebben zo graag een verhaal.

Dus je moet in luisteren de bruggen anders leren nemen.

En ‘der den Time’ voor pakken, ik heb feitelijk nooit Time, maar voor wat telt, maak ik maak graag Time.

Savoir Vivre noemen ze dat, een kunst verloren in de strijd met jezelf.

Soms heb je iets nodig om je eraan te herinneren.

Leven, niet enkel overleven.

Waardoor ik met mijn glas cava daarna als gecertifieerde paradijsvogel nog even over de muur richting Le Paige vloog.

Achteraf vouwde ik die wasmanden alvast met minder strijd met mezelf op, ik veronderstel dat we allemaal op onze eigen manier naar dat klein soort van genot streven.